Alle bijdragen van Olivier Schwartz aan de rubriek De Commentator bundelen we op deze pagina.

Klik verder naar de volgende onderwerpen:
05/05/2012 Olivier Schwartz kijkt terug op enkele scènes uit Gringos Locos en de samenwerking met Yann. Hij staat onder meer stil bij een exploderende frietketel, de mooie verschijning van André Franquin en de piemel van Morris.

 
05/05
 
 
Olivier Schwartz over Gringos Locos
Onderstaande bijdrage van Jean-Pierre Fuéri verscheen eerder in het Franse stripmaandblad Casemate nummer 44 van januari 2012. Dit interview vond plaats voor de erfgenamen van Jijé, André Franquin en Morris zich tegen de auteurs keerden.

 
COMMENTAAR BIJ PAGINA 38
Over kinderen als model: "Toen ik deze pagina tekende, had ik geen foto's van de familie Gillain. Voor de twee zonen inspireerde ik me op mijn eigen zoon van negen jaar. En voor Annie gedeeltelijk op mijn vrouw. Daarom is de dochter, zonder dat ik er een model voor had, veeleer een strippersonage dan een karikatuur.Ik hoop dat ze me dat vergeeft. Voor de prachtige Annie haalde ik alles uit de kast: slanke taille, strakke pull en een jurk met een voor die tijd stevig weefsel. Franquins liefde voor haar cultiveren, was erg amusant. Dat streepje Arthur, Guinevere en Lancelot geeft het verhaal een verrassende diepgang."

Over opwarmen:
"Voor Joseph was het moeilijker. Documentatiemateriaal van voor en na de oorlog is zeldzaam. De mannen van 33 uit die periode leken op mannen van 45, zelfs 50, vandaag. Joseph had al zijn buik. Behalve een beetje boksen, denk ik dat hij geen sport beoefende. Ik tekende dolgraag de baby. Kijk eens hoe hij in de laatste prent huilt. Ik heb de indruk in een Amerikaanse strip van die tijd te zitten. Elke ochtend warmde ik me in mijn atelier op door hun hoofden te tekenen. Voor deel 2 zal ik meer op mijn gemak zijn."

Over werkomstandigheden: "Waar komt een idee vandaan? Yann slaagde in elk geval in zijn opgave. Er is niet veel nodig om aan de slag te gaan. Vooral als men in de keuken werkt! Wegwerptafelkleden bestonden nog niet, ze moesten gewassen worden. Met vier kinderen kan je je de was voor Annie wel voorstellen. Het lawaai en de geuren vergemakkelijkten allicht niet het werk van Joseph. Deze plaat telt twaalf prenten. Nee, dat is er geen te veel, ik heb dat graag. In de laatste prent wil de oudste zoon opnieuw op zijn trommel slaan. Houd moed, Joseph!"


 
COMMENTAAR BIJ PAGINA 39
Over het knipoogje aan Magritte: "Franquin en Morris sliepen in een schuurtje. We kwamen later te weten dat het ongetwijfeld om een oud drukkerijtje ging. De haan van Yann kraaide Kukeluuku, ik heb dat aangepast naar de plaatselijke versie. Het is niet te geloven dat de twee jongens zich tevreden stelden met oude kranten om onder te slapen. Ik heb de actualiteit van toen uitgevlooid en de kranten voorzien van toepasselijke titels. Een ervan gaat over het huwelijk van de koningin van Engeland die het jaar tevoren plaatsvond (het zijn oude kranten). De tekeningen aan de muur van Lucky Luke zijn de eerste versies van Morris. De pijp is zowel een herinnering aan het beroep van zijn vader, die een pijpenfabriek bezat, als een knipoog naar schilder Magritte, een andere Belgische beroemdheid."

Over de slip van Morris:
"De mooie slip van Morris is een Petit Bateau, een merkartikel uit die tijd. Hoewel hij met zijn slip aan slaapt, droomt hij zichzelf toch naakt. Dat verplichtte me om hem op pagina 35 vier prenten lang met een blote fluit te tekenen. Bedankt Yann! Ik heb 'm proberen te voorzien van een apparaat dat noch buitensporig noch te belachelijk is. En die plaat raakte gepubliceerd in Spirou. Onthoud ook dat Zep wel degelijk het woord 'merde' gebruikte in zijn pagina voor de Spirou-rubriek met gasttekenaars. De tijden zijn veranderd."

Over de exploderende friettobbe: "De laatste prent bezorgde me hoofdbrekens. Ik kon maar niet begrijpen waarom een tobbe, die geen snelkookpan is, kon exploderen. In brand schieten, akkoord, maar exploderen? Yann bleef bij zijn versie. Oké, ik heb me er vervolgens mee gemauseerd. De olie en de frieten zijn overal, de goed verschanste jongens trekken hun ogen open. De baby verliest het noorden niet en smult van de frieten. Annie kijkt woedend terwijl haar dierbare echtgenoot rooksignalen maakt zoals de indianen in Lucky Luke. Mooie scène..."



 
COMMENTAAR BIJ PAGINA 40
Over Franquins mooie verschijning: "Franquin ten voeten uit is groot en heeft een mannequintaille. Op zijn best lijkt hij op tennisspeler del Potro. Een knappe verschijning volgens de hedendaagse normen, maar ongetwijfeld te mager voor zijn tijdgenoten in de jaren 1940. Ik kende hun grootte niet, maar beschikte wel over een foto van hen samen in vooraanzicht. Ik kon dus hun onderlinge verhoudingen respecteren zonder dat ik daarom wist of Franquin 1,80 of 1,90 meter hoog was. Dat was minder van belang."

Over een schunnige schaduw:
"Franquin speelde echt op de banjo. Voor de plaatselijke bevolking gaf Yann me documenten en een specialist over Mexico gaf me een groot boek met foto's uit die tijd. Alles klopt dus. Hier zie je ook de eerste beelden van de voorloper van Guust Flater. Je ziet zijn billen, maar dat is nog niets in vergelijking met de schaduw van de cactus op pagina 43 die een grote fallus toont met stekels in. Het viel niet mee om dat te tekenen! Maar hoe had ik het anders kunnen doen? Ik stelde me gerust met het feit dat het om Gazapatón (miskleun) ging en niet om Guust."

Over het voorkomen van een polemiek: "Yann is begripvol. Als zijn teksten te lang zijn en mijn tekeningen dreigen te overheersen, knip ik erin. Of als het niet in te korten valt, verander ik de prent. Ik heb maar één keer tegengesputterd. Wanneer de Gillains uit een kerk voor zwarten worden gejaagd, liet Yann een van de jongens in de wagen zeggen: 'Een aanval van de Apaches die weer wild worden?' Ik vond dat laatste er te veel aan. Ik heb geleden onder de aanvallen, vooral van Sfar, tegen onze Piccolo in Veldgroen (Joann Sfar beschuldigde de auteurs onder andere van antisemitisme, red.). Ik wilde geen nieuwe polemiek creëren. Yann begreep me maar al te goed."


 
COMMENTAAR BIJ PAGINA 41
Over mirakels: "Mooie scène aan de eettafel en met veel personages. Ik hou van Franquin, zo slank als een bezemsteel. die voor vier vreet. Ik teken 'm dus als een veelvraat, en onderdanig als hij aan Morris enkele peso's vraagt. Joseph daarentegen heeft plots het gezicht van een likkend katje wanneer hij de rekening presenteert aan zijn goede vrienden. Ik teken er telkens graag veel details bij. Maar Yann, die altijd leesbaarheid verkiest boven een perfecte tekening, hield me in het oog. Ik heb een beetje spijt van het tafelkleed dat het geheel belast. Dit soort scènes is zoals Roquefort. Wanneer het lukt, begrijp je dat er mirakels bestaan. "

Over ongerustheid over de reacties:
"Ik zal je wat opbiechten. In het begin twijfelde ik eraan of er wel een publiek te vinden is voor zo'n statisch en zo weinig avontuurlijk verhaal. Na Piccolo in Veldgroen was ik bang dat ik me zou vervelen. Kortom, dat het me zou tegensteken. Maar hoe meer ik me het trio eigen maakte, hoe meer ze in mijn hoofd bestonden. Niet zoals stripiconen, maar als levende wezens. Hoe zal het grote publiek reageren? Zij die zich niets aantrekken van onze drie sterren en enkel een goed verhaal verlangen? Ik wacht hun oordeel af met enige ongerustheid. Maar ook de reacties uit het vak. We komen hier wel aan onze gemeenschappelijke erfenis, aan ons collectief onderbewustzijn. De reacties zullen interessant zijn."

Over het vervolg: "Ik bereid deel 2, Crazy Belgians, voor dat zich afspeelt in New York. Ik ken de stad van tegenwoordig, maar niet die van de jaren 1940. Ik heb documentatie uit de jaren 1960. Ik hoop dat de architectuur tussendoor niet te veel veranderde. Ik ben een kind van de stad, ik teken dat graag. Ook nu weee zal ik me niet vervelen."