Alle bijdragen van Miles Hyman aan de rubriek De Commentator bundelen we op deze pagina.

Klik verder naar de volgende onderwerpen:
07/12/2013 Miles Hyman verstripte op scenario van Matz (met aanpassingen van David Fincher) de roman De Zwarte Dahlia van James Ellroy. Alvast één scène was traumatiserend om te tekenen.
 
Miles Hyman over De Zwarte Dahlia
07/12
TOP
Onderstaande bijdrage van Thierry Wagner verscheen eerder in het Franse stripmaandblad Casemate nummer 64 van november 2013.
COMMENTAAR BIJ PAGINA 68
Over David Fincher: "Het werk van Matz apprecieerde ik bij onze samenwerking aan Bloednacht. Zijn complete scenario's gunnen de tekenaar veel ruimte. Je voelt je volledig vrij om binnen zijn kader zelf uit te vinden. We hebben veel gelijkaardige smaken, en vooral een grote interesse voor het werk van James Ellroy. Ik had geen rechtstreeks contact met David Fincher. Het scenario dat ik van Matz kreeg, was al bijgewerkt dankzij de filmmaker, dus veranderde dat niets aan onze manier van werken als duo."

Over Los Angeles: "Nadat ik acht jaar in Los Angeles gewoond heb, ondervond ik een zekere nostalgie door me erin terug te vinden via de tekeningen. Die stad heeft niet dezelfde charmes als Parijs of New York. Het komt bij een eerste aanblik gezellig over, maar na verloop van tijd straalt het iets uit door een zeer bijzondere lichtinval die de kleuren zo fantastisch maken en die niet wordt tegengehouden door de gebouwen die aan de lage kant zijn. Dat zie je ook in deze scène waar de duistere hemel verlicht wordt door de stad eronder."

Over de stad anno jaren 1940: "De stad misprijst haar eigen verleden. Historische bioscopen en woningen uit de jaren 1920 worden vernield om er lelijke gebouwen voor in de plaats te zetten. Ik heb goed moeten zoeken om de stad anno jaren 1940 te kunnen tekenen. Ik moest soms een inspanning leveren om de zaken in al hun banaliteit weer te geven."

Over de stropdassen: "Ik heb opzoekingen gedaan naar de kostuums van heren uit deze periode. De stropdassen waren bijzonder druk voorzien van figuren. In de jaren 1950 en 1960 werden ze veel soberder. Ik heb bijzonder veel aandacht besteed aan dit soort details, zoals Ellroy het zelf deed in zijn romans."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 69
Over uiterlijke middelen: "Deze magnifieke witte Packard is niet zomaar een wagen. Het betekent dat men te maken heeft met iemand die veel meer middelen heeft dan de andere personages. In tegenstelling tot de Zwarte Dahlia komt Madeleine niet vanuit het niets. Zij heeft een ander sociaal profiel."

Over James Ellroy's commentaar: "Het voorbereidende werk voor de personages was al uitgevoerd door James Ellroy. Hij had weinig opmerkingen behalve wat Bucky, die je hier ziet, betreft. Hij vond die een beetje te geraffineerd. Ik moest hem wat harder maken en zijn voorkomen van oud-bokser meer uitwerken. Ik was verheugd. Ik wilde er geen mooie Holywoodmensen van maken, maar het gewone uiterlijk van de politie uit die tijd in hen terugvinden. Ellroy en ik zaten hierbij op dezelfde lijn."

Over de verleiding: "Deze pagina en de vorige tonen een situatieontwikkeling. Vooreerst is Bucky meester van de situatie, maar dat kantelt wanneer Madeleine het overneemt. Zij is zekerder van zichzelf. Ze laat Bucky verstaan dat hij iets krijgt in ruil voor haar discretie. Het is een spel van perverse verleiding want het dient duidelijk om te kunnen ontsnappen aan grote juridische problemen."

Over het Dancing-bord: "Het bord met 'Dancing' geeft hun spelletje weer, het benadrukt dat we hier een intense choreografiewisseling beleven, een wedstrijd om te weten wie de dans leidt. Het bord is tegelijk een lichtbron en ondersteunt de richting van de scène. Ik heb dit bord niet van een nachtclub overgenomen, maar van een ijssalon."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 70
Over verandering van stijl: "Ik ben een beetje van techniek veranderd voor dit album. Als gevolg van de personagestudies maakten we met Casterman de keuze om een vet potlood te gebruiken in plaats van houtskool. Vandaar dat de tekenstijl levendiger is die de beweging in de prenten ten goede komt. De inkleuring is digitaal. De originele platen zijn de helft groter dan de gedrukte pagina's."

Over details: "Om de lezing niet op te houden, moest ik een evenwicht vinden tussen mijn natuurlijke neiging om van elke prent een illustratie te maken en de noodzakelijkheid om details weg te laten: alleen maar een deel van het kantoor, een stoel, een deel van de muur en niet het hele huis. Bij Ellroy is er een zodanige weelde aan informatie dat je voor elke scène er de juiste moet uithalen voor de details. De basis moet echt blijven, maar mag de actie die het verhaal voortbeweegt niet hinderen."

Over het huis: "Het huis in de onderste prent is een compositie van verschillende architecturale elementen uit de wijk van Hancock Park in Los Angeles waar de majestueuze residentie van de familie van Madeleine staat. Die is nogal typisch voor de nieuwe rijken in het begin van de twintigste eeuw. Je zou het neo-Queen Anne of neo-Tudor kunnen noemen... een vreemde mix van stijlen. James Ellroy situeert de wijk en suggereert enkele elementen. Ik wilde er absoluut in terugzien wat de inspiratie was."

Over tentoonstellingen: "Ik plaatste de tekst achteraf op de platen. Er schuilen vaak dingen achter die je kon zien op tentoonstellingen van de originele platen in Parijs en Brussel (bij Champaka, red.). Na het album ging ik verder met grote illustraties die geïnspireerd zijn op mijn werk voor De Zwarte Dahlia."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 71
Over de overgang: "Het belangrijkste is om duidelijk te maken dat Bucky een overgang maakt tussen de vrouw die naast hem staat en het slachtoffer van de misdaad die hij onderzoekt. De twee samen in zijn gedachten maakt het voor hem alsmaar intenser terwijl het verhaal vooruitgaat."

Over Elizabeth Short: "Madeleine verandert beetje bij beetje in Elizabeth Short. Ze moet dus dicht genoeg de Zwarte Dahlia benaderen. Het doel is dat de lezer begrijpt dat Bucky aan het ontsporen is. Dat maakt het een interessante uitdaging voor de tekeningen. Er bestaan nogal veel foto's van Elizabeth Short in boeken en op het internet. Ik heb er enkele van gebruikt in het album."

Over de manoeuvreerruimte: "Ik had weinig manoeuvreerruimte. Ofwel vond ik het hele personage opnieuw uit, ofwel maakte ik gebruik van het bestaande beeld van de Zwarte Dahlia. Zo ging Ellroy ook te werk. Hij vertrok van de realiteit en maakte een eigen skelet voor zijn fictieroman. Ik heb hetzelfde geprobeerd voor de tekeningen: met gekende en gedocumenteerde elementen beginnen en daarmee andere mogelijke interpretaties zoeken."

Over de ontdekking van het lijk:
"Ik heb dingen moeten tekenen die ik tevoren nooit gedaan heb: mensen die overgeven en, vooral, de scène met de ontdekking van het lijk, op een dubbele pagina waarover ik het graag zou hebben en dat je in het album terugvindt. Ik heb gewerkt met foto's die van deze misdaadscène bestonden. Nogal traumatiserend om te tekenen. Matz stelde een blik op deze verschrikking voor via details die bijna abstract werden. Om deze pagina's te tekenen, koos ik ervoor om er een lange dag aan te wijden waarbij ik er zeker van was niet gestoord te worden en waarop de kinderen niet thuis waren."