Alle bijdragen van Jim aan de rubriek De Commentator bundelen we op deze pagina.

Klik verder naar de volgende onderwerpen:
16/07/2016 Jim over Mooie Momenten
03/09/2014 Dossier Een Nacht in Rome door Jim
23/03/2013 Aan de hand van foto's van vrienden en kennissen en met veel eigen inbreng ging Jim te werk voor het eerste deel van het origineel vertelde tweeluik Een Nacht in Rome, nu ook verkrijgbaar als softcover.
 
Jim over Mooie Momenten
16/07
TOP
Mooie Momenten
Onderstaande bijdrage van Jean-Pierre Fuéri verscheen eerder in het Franse stripmaandblad Casemate nummer 87 van december 2015.

COMMENTAAR BIJ PAGINA 25
Mooie Momenten
Over het aantal pagina's: "Slechts twee prenten. En het is heel aangenaam om zo veel plaats te hebben! Ik werk meer en meer met veel pagina's waardoor de tekeningen kunnen ademen. Ik heb geleden bij het maken van de bladschikking voor albums van 44 platen — voor mijn sciencefictionserie Yiu - Premières Missions bijvoorbeeld — door de hele tijd prenten te verkleinen terwijl ik spijt had dat ik hen niet wat meer diepte en ademruimte kon geven. Tegenwoordig heb ik die frustratie niet meer, ik neem de ruimte die ik wil en die mij bevalt. Dit is typisch een plaat waar een tekenaar zich een plezier mee kan doen."

Over het decor: "Het decor in de eerste prent bestaat et zo min als in de tweede prent. Het is samengesteld uit meerdere gedeeltes van straten. Als ik in Parijs wandel, neem ik enorm veel foto's. De visie die ik op een straat heb, bepaalt de kadrering, de ideeën. Als je voor jezelf schrijft kan je je als tekenaar gemakkelijker uitdrukken en rekening houden met waar je zin in hebt. In de bladschikking vullen de scenarist en de tekenaar in mij elkaar tegelijkertijd aan!"

Over intiem en fictie:
"Dit verhaal met de titel Je denkt aan je vrouw... is gebaseerd op mijn herinnering aan een reis naar Cadaqués (in de Spaanse regio Catalonië, red.). Vervolgens wordt het een kat-en-muisspel tussen wat voor mij intiem is en wat er fictie is."

Over onderwerpen op de telefoon: "Misschien maak ik op een dag een vervolg op dit album. Ik heb een verhaal waar ik erg van houd, maar dat ik een beetje te persoonlijk vind. Het volstaat al om door mijn telefoon te gaan om heel wat andere onderwerpen te vinden. Door je telefoon gaan... die zin betekent over tien jaar niets meer!"



COMMENTAAR BIJ PAGINA 26
Mooie Momenten
Over de pijnboom: "Aanvankelijk had ik niet voorzien om zo veel plaats te geven aan deze pijnboom. dat is wat ik een arbeidsongeval noem, die gaandeweg de richting doen veranderen. Dit nogal contemplatieve verhaal bevat weinig wendingen en wordt volledig gedragen door de tekeningen."

Over languit in het gras liggen: "Met Delphine (zijn vrouw en inkleurster, red.) bespreek ik uitgebreid de inkleuring. Het zonlicht geeft het beeld hier nog meer schoonheid aan het leven, wat eigen is aan herinneringen. Insecten fladderen rond. Languit liggen in het gras is voor mij een symbiose vormen met een wereld die beweegt en groeit. Ik heb graag dat je dat allemaal voelt om zich zoals de personages in het verhaal te kunnen voelen."

Over de vuile lucht:
"Je kan veel leren van anderen. Terwijl ik samenwerkte met Dominique Mermoux voor L'Invitation vulde hij zijn hemels met kleine oneffenheden. Ik vond dat mooi en heb het idee overgenomen. Het vibreert een beetje, je voelt dat er dingetjes zijn, vliegende beestjes in de warmte die de inkleuring eraan geeft. Zo is het geen al te cleane wereld en dat is een echt gevaar als je op de computer werkt."

Over grote prenten: "Als ik mijn albums open (en ook wanneer ik ze weer afsluit) met een grote prent is dat een spel, maar ook omdat ik vind dat de lezer makkelijker binnendringt in het verhaal. Maar ik ga nu ook niet meerdere opeenvolgende pagina's tekenen met maar twee prenten per pagina. Ik zou niet graag hebben dat de lezer zou denken dat het alleen maar om de tekeningen gaat. Nu ja, daarmee heb ik nog niet gezegd dat ik de oefening op een dag niet probeer voor een pagina of vier-vijf. Maar dat moet je met voorzichtigheid uitvoeren."
 


COMMENTAAR BIJ PAGINA 27
Mooie Momenten
Over de donkere prent: "Acht prenten, de lezer heeft iets om te lezen! De donkere inkleuring in de middenste prent is een initiatief van Delphine die goed uitkomt terwijl de rest bestaat uit helder verlichte herinneringen, zelfs in de kamer. Sinds we samenwerken, heb ik nog altijd graag dat ze me weet te verrassen. Ik laat haar daarom eerst doen, daarna discussiëren we."

Over het kleur groen: "Het groene kleur in de eerste prenten is een zeldzaamheid. Ik vind groen verschrikkelijk, je vindt het weinig in mijn albums. Delphine laat zich makkelijk gaan om het eraan toe te voegen. Maar elke keer sta ik er pertinent op: 'Nee, geen groen!'"

Over gezichten:
"Als je mijn andere albums kent, zal het gezicht van de vrouw je misschien wat zeggen. Dat is mijn probleem: zoals veel tekenaars val ik telkens terug op hetzelfde soort vrouw. Ik probeerde de trend te doorbreken in het verhaal hierop over de kerstcadeaus. De neus van de vrouw is prominenter, haar kin meer uitgewerkt. Werken op verscheidene gezichten is momenteel een van mijn grootste uitdagingen."

Over foto's op cd-rom: "Ik bewaar foto's van vrienden en acteurs en al wat me interessant lijkt. In mijn eerste strip — ik was toen een jaar of twintig — vertelde ik over de stad Niort, een strip in opdracht. Het hoofdpersonage had het hoofd van Mickey Rourke. Belachelijk eigenlijk, nu ik eraan terugdenk! Maar hoe dan ook liep Blueberry ook een tijd lang rond met het gezicht van Belmondo. Het oudste gedeelte van mijn fotoverzameling staat op cd-rom. En ineens gebruikte ik die niet meer. Wie heeft er tegenwoordig nog zin om een cd-rom in de computer te schuiven om erop te gaan zoeken? Dat is allemaal afgelopen."
 


COMMENTAAR BIJ PAGINA 28
Mooie Momenten
Over de glijdende blik van de man: "Kleine stukjes erotische herinneringen. Een plezier voor een tekenaar. Een groot werk voor een luiaard. In de eerste twee prenten was de vrouw eerst vanop de voeten gezien. Uitgaand van het het principe dat de blik van de man zich eerst naar de borsten richt, haar benen en wat later haar billen (opmerkelijk gevormd door de inkleuring), dacht ik eraan om de tekeningen op te splitsen zodat onze ogen, net als die van het personage, zouden glijden over het lichaam van het meisje."

Over de volgorde: "Tekstloze prenten maken zonder zich af te hoeven vragen waar de tekstballonnen moeten staan, is een waar plezier. Leve de voiceover! Maar dat mag je niet te veel doen. Een van de moeilijkheden voor dit album was de volgorde van de twaalf verhalen die niet in die volgorde werden getekend. Er waren meerdere verhalen met voiceovers. Als die elkaar zouden opvolgen, zou dat overdaad zijn. We hebben dus verhalen met tekstballonnen afgewisseld met die met voiceovers."

Over prenten apart uitwerken:
"Ik werk elke prent op een apart vel uit die ik dan inkt. Daarna scan ik ze in, schik de tekeningen op de pagina en werk ze bij met een stylus. Vandaar de mix van niet altijd coherente stijlen. Soms print ik ze uit en herteken ik ze op de lichttafel een tweede keer in de andere richting. Ik scan die opnieuw in, ik spiegel het en schik het opnieuw op de pagina."

Over ongelukjes: "Prenten los van elkaar uitwerken, laat me toe om makkelijker ongelukjes toe te laten. De zaken buiten beeld, verandering van grootte, de fotodocumentatie,...Iemand die ik had gefotografeerd, pulkte in zijn neus terwijl hij telefoneerde. Op zo'n natuurlijk gebaar zou ik nooit gekomen zijn... Daar jaag ik net op, op het vangen van details uit het leven..."
 


Dossier Een Nacht in Rome door Jim
03/09
TOP
Onderstaand dossier is opgenomen in de integrale editie van Een Nacht in Rome die niet in de handel is te verkrijgen. De inhoud ervan wilden we de vele fans van Een Nacht in Rome evenwel niet ontzeggen. Geniet bij deze dus van de vele schetsen, coverstudies en het commentaar van auteur Jim.















































Jim over Een Nacht in Rome
23/03
TOP
Onderstaande bijdrage van Damien Perez verscheen eerder in het Franse stripmaandblad Casemate nummer 48 van mei 2012.

COMMENTAAR BIJ PAGINA 27
Over de grote prenten: "Een lengte van 46 pagina's is een hachelijke onderneming. Alle gewenste spektakelscènes en grote prenten moeten matchen met de noodzakelijk scènes om het verhaal te voltooien op heel weinig plaats. Daardoor kan het verhaal falen of je raakt gefrustreerd omdat je het niet kan tekenen zoals je hoopte. Van de 94 platen van Een Nacht in Rome kon ik me talrijke grote prenten zoals deze hier veroorloven, met stiltemomenten en paginagrote tekeningen. Je moet erover waken dat het niet te traag verloopt en dat het verhaal goed opschiet om de lezer niet te vervelen."

Over de zitkamer: "Er zijn twee manieren om een handeling weer te geven in een kamer. Ofwel respecteer je nauwkeurig de architectuur en limiteer je de bewegingen van de personages. Ofwel trek je je van niets wat aan en primeert de vertelling. Raad eens tot welke strekking ik behoor? Mijn zitkamer is langs geen kanten consistent getekend! Ik daag je uit om hier een plattegrond van te maken: alle voorwerpen, maar ook de deuren, veranderen van plaats als de bewegingen van de personages daarom vragen. De grote luster zie je overal omdat ik gewoon zin had die te tekenen."

Over verandering van plaats: "Bij Petites Éclipes, dat ik met Fane maakte (een one-shot dat verscheen bij Casterman, red.), amuseerden we ons tijdens de maaltijdscènes om de gasten voortdurend van plaats te doen veranderen. De lezers waren zodanig in de ban van de dialogen dat ze daar nauwelijks op hebben gelet. Beter zelfs: het accentueerde de spanningen of de efficiëntie van de dialogen."

Over de noodzakelijke derde prent:
"De derde prent was noodzakelijk om een beetje ruimte te laten tussen twee drukke prenten. Ik heb ervan geprofiteerd om meer leven te brengen in de strook met het bewegende meisje dat zich naar de achtergrond draait. Het benadrukt dat Raphaël in het midden van een groep staat, een belangrijk gegeven in deze scène."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 28
Over tics: "In prent 2 wilde ik zo realistisch mogelijk blijven, hoewel mijn komische lijnvoering onophoudelijk de neiging had op te duiken. Ik steel graag scenario-elementen uit het echte leven en door middel van foto's leg ik bestaande elementen vast om er mijn tekeningen mee te stofferen. Daarom nam ik bijvoorbeeld foto's van een vriend die telefoneert, hij knijpt daarbij automatisch in zijn neus. Zo'n tics vind je niet uit. Door ervaring let je erop of je legt ze vast op foto. Ik heb ze gebruikt voor Raphaël en zowat alle ander personages in Een Nacht in Rome om er een veelvoud van kleine facts of life in te verwerken."

Over vrienden als personages: "Om een nevenpersonage zo geslaagd mogelijk te maken, is het belangrijkste om hem een karakteristiek uiterlijk en een herkenbaar gezicht te geven. Je kan je ook laten inspireren door vrienden en kennissen. Het personage helemaal rechts in prent 3 zat al in Petites Éclipses, hij is mijn jeugdvriend Hubert. Net voor hem zit de zoon van tekenaar Fredman, een vriend."

Over het licht: "Het lichtspel komt pas bij de inkleuring. Sinds De Parasiet (driedelige reeks onder het pseudoniem Téhy waarvan Blitz het eerste deel vertaalde, red.) ontwikkelde ik een maniëristische , volledig uitgewerkte, maar losse stijl die rekening hield met de lichtinval. In Le Dernier Socialiste (komisch album uit 2009, red.) begon ik me er niets van aan te trekken, ik zocht niet meer naar de mooiste lijnen, maar wel naar de levendigste lijnen."

Over zijn vrouw: "Het maakt niets uit als je achteraf pas nadenkt over het licht. Die beslissingen neem ik met mijn vrouw, Delphine. We praten veel over de sfeer in elke pagina. Soms teken ik een prent opnieuw na de inkleuring, soms gebruik ik een andere kadrering en dat maakt van Een Nacht in Rome iets meer home made."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 29
Over de manier van tekenen: "Ik teken rechtstreeks op kalkpapier. Ideaal voor wie het gommen wil vermijden! Ik werk naar voorbereidende schetsen of rechtstreeks naar foto's. Ik teken de personages vaak in verschillende posities op verschillende groottes. Daarna scan ik ze in zodat ik ze kan positioneren op een prematuur storyboard om te zien of mijn plaat werkt. Die montageoefening doet me soms onvoorziene richtingen kiezen. Nadat ik alle elementen heb geplaatst, print ik de pagina uit op groot formaat, ik schets er de decors op, en dan draai ik de plaat om en leg die op de lichttafel om alles weer uit te tekenen. Vervolgens scan ik het opnieuw in, ik herschik en spendeer uren aan het schoonmaken en aan elkaar verbinden van de lijnen. Het is hels werk dat ik niemand toewens."

Over het gezicht van Sophia en Marie: "Delphine poseerde voor de twee hoofdpersonages, Sophia en Marie. Daardoor hebben ze een beetje hetzelfde gezicht. Sophia heeft korte, blonde haren en Marie bruine, lange haren. Dat maakte me uiteraard wat bezorgd. Ik heb het probleem opgelost door er een sterkte van te maken. Want als je ervanuitgaat dat Marie en Sophia elk een facet van de liefde voorstellen, is het dan niet logisch dat ze hetzelfde gezicht hebben? Kijk naar Dany, hij gebruikt ook altijd dezelfde vrouw — namelijk zijn eigen vrouw — en niemand zegt daar wat van!"

Over beweging: "Belangrijkste handicap van een strip: het beweegt niet! Ik gebruik daarom heel actieve decors zoals in de laatste prent hierboven, met verhaaltjes in het verhaal. Alle middelen zijn goed om de indruk te wekken dat het leeft! Ik gebruik zelfs de tekstballonstaartjes als bewegingslijnen!"

Over 'de gevangene': "Terwijl ik mijn storyboards uitwerkte, vond ik de drie opeenvolgende prenten met het televisiescherm heel efficiënt (en ontspannend om te tekenen)! Dit leek goed te werken. Het gaat hier om geavanceerd camerawerk op z'n Spielbergs! Het is slechts één voorbeeld want ik geef enkel stilstaande beelden weer die ik geanimeerd voor me zie... Wat dat betreft, voel ik me niet voor de volle honderd procent een stripauteur. Veeleer een auteur die zijn wensen aanpast voor de strip als drager. En wie zou dit opmerken? De dvd-hoes van Le Prisonnier in prent 3 als knipoogje naar de situatie van het hoofdpersonage. De gevangene van zijn leeftijd, van zijn liefdesverhaal?"


COMMENTAAR BIJ PAGINA 30
Over handen: "Ik teken niet graag handen. Zoals alle humoristische tekenaars heb ik de neiging om ze humoristisch te tekenen. Dankzij foto's kan ik die neiging bedwingen..."

Over het internet: "Vroeger bracht ik veel tijd door in bibliotheken, las ik veel magazines, enzovoort om documentatie te zoeken. Hoewel ik nu uren win door op het internet te zoeken, mis ik toch die goeie ouwe tijd. Want op Google of andere sites komen alle tekenaars bij dezelfde beelden uit. Je dreigt net dezelfde wagens, huizen of vliegtuigen te gebruiken als anderen. Voor de zitkamer van Raphaël heb ik daarom vermeden om het op het net te zoeken. Zoals in de goeie ouwe tijd stelde ik me tevreden door mijn eigen zitkamer te tekenen!"

Over onnozele foto's: "Het is een waar plezier om een prent zoals de laatste te tekenen. Iedereen denkt het zijne, heeft zijn eigen acteursspel. Ik poseer soms voor mijn webcam om zulke beelden te testen. Ik heb van dat soort onnozele foto's een flinke voorraad ter beschikking."