Alle bijdragen van Olivier Schwartz aan de rubriek De Commentator bundelen we op deze pagina.

Klik verder naar de volgende onderwerpen:
26/05/2012 Jean-Charles Kraehn nam voor de derde cyclus van Gil Saint-André weer zelf de tekenpen ter hand. Hij becommentarieert de eerste vier pagina's van het nieuwste avontuur.

 
26/05
 
 
Jean-Charles Kraehn over Gil Saint-André
Onderstaande bijdrage van Sophie Bogrow verscheen eerder in het Franse stripmaandblad Casemate nummer 27 van juni 2010.

 
COMMENTAAR BIJ PAGINA 3
Over een nieuwe start: "Om te herbeginnen met een nieuw avontuur met nieuwe personages behield ik uit de vorige cyclussen enkel Gil en zijn dochter. Deze eerste twee pagina's dienen onder andere om te vertellen wat er met Djida is gebeurd met wie Gil een korte relatie had. Ik denk niet dat hij echt verliefd op haar was. Dat zeg ik onder voorbehoud want een personage kan je nog altijd verrassen! Maar een held vormt per definitie geen koppel. Veel te veel gedoe!"

Over de catamaran:
"Dit is de catamaran van een vriend. Ik heb die enkele jaren geleden vanuit alle hoeken en kanten gefotografeerd. Digitale fotografie is een zegen, je kan er honderden foto's mee maken. Vroeger, toen ik alles op papier moest laten ontwikkelen, kostte me dat een fortuin en ik had nooit de juiste hoek of het detail dat ik nodig had! Jammer dat we er op dat moment niet mee konden varen door een storm. Het lag er zonder personen aan boord. Om er mijn personages op te zetten, had ik moeite om de juiste verhoudingen te vinden."

Over de vergeten verwonding:
"Toen ik begon te tekenen, was ik compleet vergeten dat ik hem in de tweede cyclus aan zijn rechterhand had verwond. Dat is typisch het soort detail dat je automatisch overslaat bij het tekenen. Sylvain (Vallée, de voormalige tekenaar van Gil Saint-André, red.) had 'm nochtans met een verband getekend tot in de laatste prent van deel 8!"

Over verleidelijke vormen:
"De vrouw van Didier, de partner van Gil, is mollig. Laten we zeggen dat ze niet voor magazines poseert. Maar ze is daarom niet minder verleidelijk. Het is geen realisme als je enkel topmodellen tekent!"


 
COMMENTAAR BIJ PAGINA 4
Over Monaco: "Ik profiteerde van een vakantie op de moto in de Luberon-streek om dit luxejacht te fotograferen door eventjes heen en terug te rijden naar de jachthaven van Monaco waar het wemelt van dergelijke kanjers. Ik verzamelde er ook documentatie van gebouwen waar de onbekende op het einde van het album vanaf had moeten vallen. Maar ik besliste later om hem op straat te laten omkomen. Voor zo'n bekende locatie is er geen sprake van schattingen en benaderingen. Ik vroeg aan een bevriend reporter, die er de Grand Prix versloeg, om me foto's te bezorgen. Ik heb een volledige reportage over de stad liggen!"

Over zijn eigen dochter:
"De dochter van Saint-André is die van mij! Toen ik de reeks creëerde, was ze net zo oud als in de strip. Maar tegenwoordig is ze heel wat ouder. Ik haalde er familiefotoalbums bij.. Striphelden verouderen minder snel dan hun auteurs! De andere personages komen uit films, kranten, de metro, tv-programma's,... Ik schaaf aan hen in functie van wat ik nodig heb. Voor dit album maakte ik vooral gebruik van celebritymagazines, Match, Figaro Magazine, enzovoort."

Over standpunten:
"Voor het duikende meisje in prent 7 verwachtten de uitgevers dat ik haar zou tonen in tegenaanzicht. Omdat ze door een verrekijker wordt gadegeslagen was een verandering van standpunt niet aan de orde."

Over vierkante tekstballonnen:
"Gezien de hoeveelheid tekst, moest ik snel toegeven dat ik een oplossing moest vinden om de oppervlakte van de tekstballonnen te verkleinen. Het meest logische is een rechthoek... Een klein stukje eraf in de hoeken om het minder strikt te maken, en hop!"



 
COMMENTAAR BIJ PAGINA 5
Over de explosie: "Ik toonde aanvankelijk meteen de explosie van het jacht. Maar de scène was sterker door eerst het effect ervan op de personages te tonen en pas dan de oorzaak. Prent 5 is een van de zeldzame voorbeelden waarin ik een meer 'impressionistische' in plaats van een realistische inkleuring hanteer. Eigenlijk had je rode gezichten moeten zien tegen een blauwe hemel, maar dat zou niet gewerkt hebben! Mijn dochter Sabine wees me onmiddellijk op de radeloze vlucht van de meeuwen die op de vorige pagina in het kielzog meevliegen. Toen ik ze tekende dacht ik daar absoluut niet aan!"

Over valsspelen:
"De gezichtsuitdrukkingen vormen soms problemen want in een fractie van een seconde kunnen ze iemand compleet van uitzicht doen veranderen. Maar in een strip moet iedereen altijd herkenbaar blijven. Je moet dus wat valsspelen. Een grimas zal minder uitgesproken zijn, de haren van een motard zullen minder door elkaar waaien. Ik trek bekken voor de spiegel tot ik de oplossing vind."

Over ambachtelijke kleuren:
"Mijn vrouw Patricia doet de inkleuring. Ze begon daarmee toen we van Parijs naar Bretagne verhuisden. Het is een ideale situatie, we discussiëren bij de minste twijfel. Ik sta nooit voor onaangename verrassingen! Ze werkt nog op ambachtelijke wijze, met penseel op blauwdrukken waarmee delicate imperfecties mee gemoeid zijn. Ik hoop dat ze nog lang kan weerstaan aan de computer. Digitale kleuren zijn kouder, minder levendig. Dat stelde ik vast in een serie die ik graag lees: Alfa. Maar Jigounov won er wel enorm veel tijd mee."


 
COMMENTAAR BIJ PAGINA 6
Over moeilijke mise-en-scènes: "Ik heb gezwoegd op sommige mise-en-scènes. In prent 2 had ik last om een hoek te vinden om tegelijk het zinkende jacht te tonen als de toeschouwers op de catamaran die een reddingsbootje te water laten. In prent 4 moest ik tonen hoe moeilijk het is een groggy personage aan boord te hijsen, niet te lomp en niet te elegant. Ze mocht zeker niet overkomen as een mannequin in een advertentie voor badpakken."

Over de grootte van prenten:
"De prent met het reddingsbootje op het water tussen de brandende benzine had ik graag wat groter getekend om de verwoestende sfeer op te roepen. Er zijn te veel zaken die moeten verteld worden. De grootte van de prenten is het enige effect waarmee kan gespeeld worden om de leesrichting te 'dirigeren'. Een regisseur zou bijvoorbeeld een scène uitrekken om die meer gewicht te geven. Ik droom van halve pagina's of van driekwartpagina's waar ik zelden de plaats voor heb.. Ik houd me aan een reeks van opeenvolgende prenten om een sequentie te creëren. Dat is het verschil tussen tekenaars die voor een mooie tekening gaan en zij die bovenal voor de intrige kiezen."

Over het papierformaat:
"Ik ben gevoelig voor onooglijke details: het woord 'ouzo' op de fles, het merk van de buitenboordmotor, de plooien van het neergehaalde zeil van de catamaran op de achtergrond... Op ware grootte zou dat niet doenbaar zijn. Ik werk daarom altijd op dubbel zo groot papierformaat. Alleen jammer dat tekeningen die er indrukwekkend uitzien in het groot dat niet meer zijn op verkleind formaat. Als compensatie schets ik mijn storyboards op waar albumformaat. Zo kan ik beter de verhoudingen inschatten."