Alle bijdragen van Hub aan de rubriek De Commentator bundelen we op deze pagina.

Klik verder naar de volgende onderwerpen:
12/01/2013 Hub legt uit waarom zijn inkleurster maandenlang moest wachten op de eerste afgewerkte platen van Okko 8. Hij heeft het over de kracht van het suggereren van geweld, maar ook over een choquerende onthoofdingsscène. En over de vreemde rol die onomatopeeën vervullen!
 
Hub over Okko 8
12/01
TOP
Onderstaande bijdrage van Paul Giner verscheen eerder in het Franse stripmaandblad Casemate nummer 54 van december 2012.

COMMENTAAR BIJ PAGINA 8
Over de metgezellen: "Omdat ik dagelijks met hen te maken heb, zijn mijn personages ware metgezellen geworden. Ook al zijn er sommigen, zoals Okko, sinds het eerste deel enorm veranderd, toch blijft mijn tekentechniek hetzelfde. Je moet eenheid nastreven wil je de lezer niet verstoren. Ik ben 43 jaar, mijn stijl is het product van alles wat ik tevoren heb gerealiseerd. Mijn manier van bladschikking, het storyboard komt uit de films, maar ook van Kazandou, mijn eerste stripervaring. Mijn inkting komt voort uit mijn werk voor videogames."

Over de emotie en het verhaal: "Deze scène toont voor het eerst Okko en compagnie in dit album. Er is een typisch dorpje te zien, geïsoleerd tussen de rijstvelden. Ik wilde een triest decor met een horizon zonder grootse perspectieven, ver weg van weelderige streken zoals waar het huwelijk in het vorige deel plaatsvond. Het is herfst, er is nog geen sneeuw, maar het voedselgebrek dringt zich op. Alle neerdwarrelende bladeren geven mee de indruk dat het slecht gaat met het rijk. Ik concentreer me liever op de emotie en het verhaal dan op spectaculaire beelden."

Over de komische noot: "Ik eindig de pagina op een komische noot. Ik blaas graag warm en koud tegelijk, ik begeef me een beetje in de komedie dankzij monnik Noshin die me toestaat de ernstige toon te neutraliseren, en om niet te somber te worden."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 9
Over het vuur: "In het vorige album was de symboliek van het vuur wel duidelijk door het vuurwerk en de vulkaan. Hier is dat minder duidelijk, al zeker in de sneeuw. Dat is een bewuste keuze. Deel 7 toonde een verwoestend vuur die de toestand van het rijk veranderde. In dit deel constateert men de draagwijdte van de schade, het puin wordt geruimd. De sneeuw geeft de as weer."

Over de mantel van stro: "De mantel van stro die Okko draagt, kwam vaak voor op het Japanse platteland. Het houdt de drager ervan warm en beschut hem tegen de wind. Boerenkleren bestonden uit het strikt noodzakelijke. De kleine veters dienen om de mouwen vanuit de rug te laten komen. Daardoor waren de boeren niet overbelast als ze op het veld werkten. Mooi en esthetisch hoefden de kleren niet te zijn, functioneel wel."

Over Noburo's masker: "Opgejaagd, met een prijs op hun hoofd, proberen Okko en zjn trawanten om incognito verder te reizen. Voor het eerst heb ik Noburo een pantser gegeven in plaats van zijn traditionele violette kostuum. Ik had ook zijn masker kunnen veranderen om hem onherkenbaar te maken, maar psychologisch is het voor hem onmogelijk om ervan te scheiden. Zelfs ik kon er geen afstand van doen! Het masker is een embleem geworden, bijna een logo. Als ik dàt verander, dan zou ik de lezer ermee choqueren."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 10
Over werktuigen als wapens: "Dit soort nunchaku op een stok dient ook om op het graan te slaan. In China en Japan hadden boeren het recht niet om wapens te dragen, ongetwijfeld om elk verzet de kop in te drukken. Ze bedienden zich van hun werktuigen als ze bedreigd werden. Veel gevechtssporten ontwikkelden zich op basis van hun werktuigen die echte wapens werden, zoals de nuchanku."

Over de suggestie van geweld: "Geweld suggereren door geluid en beweging kan sterker zijn dan het werkelijk af te beelden. Ik heb voor de suggestie gekozen voor de afranseling van Tikku. Daarna komt een wrede scène, minder bescheiden want Okko hakt op de volgende pagina enkele hoofden af."

Over alles tegelijk: "Ik teken al mijn platen tegelijk, een gezicht hier, een ander daar. Tekenen waar ik zin in heb, bezorgt me een positieve dynamiek. Het probleem van die verspreide werking is dat je oplettender moet zijn om alles te doen kloppen: de verbanden, de sfeer, de locaties en personages die talrijker dan ooit zijn in dit album en die de voortgang van het verhaal onderuit hielpen. Omdat er maandenlang geen enkele plaat kon afgewerkt worden, begon ook de inkleuring pas laat. Ik heb wel degelijk geprobeerd om mijn manier van tekenen te veranderen, maar het komt er niet van."

Over het storyboard: "En daarom moet het storyboard dus extreem streng nagevolgd worden. Ik werk gestadig voort aan alle prenten en discussieer erover met Emmanuel Michalak die sinds deel 3 het storyboard samenstelt. De bladschikking is de ruggengraat van mijn verhaal. Ik heb een buitenstaander nodig om mijn keuzes te verantwoorden die mij ook alternatieven voorstelt."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 11
Over de choquerende onthoofdingen: "Nogal wat personen, onder wie Emmanuel Michalak en Li, mijn vriendin die de inkeuring verzorgt, vonden deze onthoofdingsscènes choquerend. Het is nochtans niet de eerste keer dat Okko op zo'n kille manier aan het moorden slaat. Onbewust denk ik dat dit het antipathieke kantje van onze zogezegde held versterkt. Zijn deze executies verantwoord? Had hij de boeren niet moeten sparen? Doodsoorzaken zijn niet altijd mooi."

Over spaarzame bewegingslijnen: "Ik probeer bewegingslijnen, zoals in de voorlaatste preng, spaarzaam te gebruiken en erover te waken dat ze niet doorslaan naar een manga. Als ze te veel worden gebruikt, verliezen die lijnen hun kracht. Ik aarzel niet om klassieke Franco-Belgische codes te mengen met mangaelementen. Daar speel ik graag mee om er een coherente mix uit te halen."

Over de soundtrack: "Het gebruik van onomatopeeën gebeurt instinctief. Waarom zet men in films een soundtrack onder bepaalde momenten en is er geen geluid bij andere? Mijn geluidsband creëer ik door te tekenen. Op de vorige pagina benadruk ik de klappen van de werktuigen die buiten beeld zijn met geluid. Op deze pagina hier, in de voorlaatste prent, laat ik Okko zijn katana in de buik van een boer stoten. Die beweging is zo sterk dat er geen nood is aan een onomatopee. Ik heb er integendeel een op de laatste prent gezet. Het is alsof ik het geluid een fractie van een seconde uitschakelde. De rol van een onomatpee is heel vreemd. Als ik een strip lees, weet ik dat ze er zijn, ik zie als het ware het geluid dat ze maken, maar ik lees ze niet allemaal."