Alle bijdragen van Antoine Giner-Belmonte aan de rubriek De Commentator bundelen we op deze pagina.

Klik verder naar de volgende onderwerpen:
25/11/2017 Antoine Giner-Belmonte over De Meesters van White Plain 1
 
Antoine Giner-Belmonte over De Meesters van White Plain 1
25/11
TOP
De Meesters van White Plain 1
Onderstaande bijdrage van Sophie Bogrow verscheen eerder in het Franse stripmaandblad Casemate nummer 103 van mei 2017.

COMMENTAAR BIJ PAGINA 11
De Meesters van White Plain 1
Over de duisternis: "Dit is een wat speciale scène, want de duisternis is subjectiever dan gewoon de nacht die is gevallen. Het vertaalt het humeur van de kleine Charles die net een gewelddadig treffen had met zijn vader en die zijn moeder confronteert met het feit dat hij haar op een onbegrijpelijk bezorgde manier zag omgaan met een jonge zwarte van de plantage van de buren. Zijn woede, zijn jaloezie die is ingegeven door een oedipuscomplex en het zwaarwichtige geheim maken van de woning een soort verlaten kasteel dat nog vergroot wordt door perspectieven die lichtjes vervalst zijn."

Over vooruitgang: "Vóór dit album heb ik nauwelijks zes professionele strippagina's getekend voor een verzamelalbum. Dit is dus mijn grootste ervaring! Met het blote oog is mijn vooruitgang te volgen tijdens het verhaal. Ik leer gaandeweg bij."

Over zwaktes: "Ik erken dat de neiging om gezichten te tekenen met een wisselende samenstelling een van mijn fouten is. Een personage hetzelfde tekenen, is moeilijker dan het lijkt, vooral in flashbacks. De kinderen zijn het delicaatst om te tekenen. De beginnersfout om zwaktes te verdoezelen met een overload aan penseellijntjes helpt niets. Om die wisselvalligheid te beperken, forceer ik me om voor deel 2 alle scènes uit dezelfde periode samen te tekenen."

Over Christian Rossi: "Drie of vier jaar geleden toonde ik verlegen mijn tekeningen aan Christian Rossi tijdens een stripfestival in Lyon. Hij was supervriendelijk en hij behandelde me als een collega. Hij legde me uit dat een strip geen onhaalbare kinderdroom was. Sindsdien, en omdat we zo'n beetje buren zijn, betoont hij me de eer om mijn mentor te zijn. Hij leert me de kneepjes van het vak. Het is dan later mijn beurt om die aan anderen door te geven."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 12
De Meesters van White Plain 1
Over 3D: "Na mijn studies decoratieve kunsten in Straatsburg — waar ik met Mathieu Sapin, Marjane Satrapi, Alexis Nesme, Jérôme Jouvray en anderen studeerde — ben ik afgeweken naar sectors met meer zekerheid dan illustratie. Eerst reclame, daarna architectuur. Ik teken de gebouwen en interieurs in 3D en in perspectief. Vervelend, maar nuttig. In één oogopslag zie ik de groottes van de gebouwen, de bomen, de mensen,..."

Over foto's natekenen: "Ik heb veel oude foto's gevonden op de website van het Library of Congress. Christian heeft me geleerd die te gebruiken zonder ze trouw na te tekenen en ze aan te passen aan mijn tekenstijl. Voor de vlotheid en de coherentie van het verhaal is het belangrijk dat er geen verschil is op het gebied van tekenstijl."

Over details: "Zonder me daar al te bewust van te zijn, verwaarloosde ik sommige details waarvan het belang me onbeduidend leek. Zoals de kragen van moderne hemden die cooler om te tekenen zijn dat de stijve boorden en de stropdassen in die tijd. Of ruiters die als cowboys rijden terwijl men in het zuiden van de Verenigde Staten meer op een Europese manier met een paard reed met een Engels zadel en rechte rug. Christian maakte die opmerking waar ik maar voor de helft rekening mee heb gehouden. Ik had ongelijk, ik moet aandachtiger zijn."

Over verschillende stappen: "Nog altijd dankzij Christian heb ik begrepen dat een strip een millefeuilletaartje is waarvan mooie tekeningen slechts de bovenste suiker- en caramellaag zijn. In die volgorde zijn de eerstvolgende stappen die daaraan voorafgaan de vertelling, de compositie van de voor- en achtergronden, de plaatsing van de personages en de decors. En daarna, wanneer alles duidelijk is, de regie van de acteurs. Zoveel stappen die ik een na een leer beheersen."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 13
De Meesters van White Plain 1
Over Gone with the Wind: "Gone with the Wind was een van de films die Edouard me had aangeraden om te bekijken. Dat heb ik gedaan, zonder enthousiasme en me aan een vervelende film verwachtend... Uiteindelijk heeft Henri Berthier iets van Clark Gable en het zusje Josephine (volgens Edouard een brutaaltje uit zuiderse saga's) is grotendeels ge´nspireerd op het personage Eugenie 'Bonnie Blue' Butler uit de film. Hetzelfde geldt voor het imposante kindermeisje dat in de film werd vertolkt door Hattie McDaniel, de eerste Afro-Amerikaanse die in 1940 een Oscar kreeg."

Over Kuifje: "De eerste strip die ik in mijn bezit kreeg, was een kerstcadeau op mijn acht jaar, De Zaak Zonnebloem. Ik kende Kuifje niet — mijn Spaanse familie las geen strips — en de densiteit van dat spionageverhaal maakte ene diepe indruk op me. Die densiteit vind ik hier met plezier terug, ook al kosten veel prenten me veel werk. Aan deel 1 heb ik twee jaar gewerkt. Deel 2 is al goed opgeschoten en zal sneller verschijnen."

Over het inkten: "Als bewonderaar van Jean Giraud, Jijé en het werk van Rossi voor Jim Cutlass had ik zin om in een gelijkaardige stijl te werken die al sterk is in zwart-wit en die zou herinneren aan strips van twintig of dertig jaar geleden. Het was een beetje om de chronologie aan tekenstijlen te leren, maar later vond ik mijn eigen stijl. Ook hiervoor leerde Christian me, met kalkjes erbij, hoe een potloodtekening in inkt te zetten en met penseel te tekenen door het overbodige weg te laten. Dat is een essentiële stap bij het tekenen die ik naïef beschouwde als 'in het net zetten'."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 14
De Meesters van White Plain 1
Over de inkleuring: "De sfeer van Huckleberry Finn in de bayou waar eb en vloed komen en gaan op het ritme van de getijden en de stand van de Mississippi. De inkleurders hebben het licht en het vochtige moerasklimaat treffend weergegeven. Ik moet hen bedanken. Zelf was ik te onzeker om in te kleuren, ook al zou ik daar op een dag natuurlijk wel zin in krijgen."

Over debuteren: "Ik ontmoette Edouard enkele jaren geleden op een gespecialiseerd forum. Ik wilde graag debuteren met een schrijver die zelf geen volslagen debutant was om in de beste omstandigheden mijn voet tussen de deur te krijgen. Hij zocht een tekenaar voor een soort uchronie die in een game was gesitueerd. Ik heb enkele voorstudies getekend, maar begreep al snel dat het project te complex was met mijn mogelijkheden. Tot grote spijt van ons beiden gooide ik de handdoek in de ring. Ik ben dan ook heel blij dat hij me zich herinnerde voor De Meesters van White Plain. Met Christian Rossi die me deze keer steunde, was ik er klaar voor!"

Over begrijpen: "In het begin van onze samenwerking durfde ik Edouard niet te veel lastig te vallen door het scenario aan te passen. Ik had al heel wat omgegooid door voor te stellen om te beginnen met de scène waarin de slaaf wordt afgeranseld (te vergelijken met Django Unchained voor de film uitkwam) en dat hield in dat er gegoocheld moest worden met flashbackscènes. Het resultaat is dat enkele pagina's niet geheel goed zitten op het gebied van tekeningen omdat ik de actie niet volledig begreep. Raymond Poïvet, de tekenaar van Les Pionniers de l'Espérance in het stripblad Vaillant, zei eens: 'Ik teken enkel goed wat ik goed begrijp'."